Architektura i szkło
Niebieskie szkło i oktagon: Eiermann i Loire
Jak powstały oktagonalny Kościół Pamięci Egonа Eiermanna i ręcznie odlewane niebieskie szklane ściany Gabriela Loire'a oraz co podwójna ściana daje wnętrzu.
Zarezerwuj miejsce na koncercie ↗Szybka odpowiedź
Kościół Pamięci Egonа Eiermanna to oktagon ze stali, betonu i szkła o średnicy około 35 metrów. Jego ściany to betonowy plaster miodu wypełniony ręcznie odlewanym niebieskim szkłem autorstwa Gabriela Loire'a z Chartres, zbudowany jako podwójna ściana, która osłania wnętrze przed hałasem miasta.
Oktagon w stalowej ramie
Nowy kościół to ośmioboczny budynek o średnicy około 35 metrów i wysokości blisko 20 metrów. Jego szkielet tworzy stalowa konstrukcja, z okrągłymi stalowymi słupami w każdym narożniku, połączonymi siatką poziomych i pionowych stalowych pasów. Kwadratowe pola z betonowego plastra miodu wypełniają tę siatkę. Dolna część ściany jest wymurowana z cegły, a znacznie większa górna część wypełniona jest szkłem. Eiermann pozostawił konstrukcję widoczną, zamiast odziewać ją w dekoracje, a kościół nazywa ten efekt radykalnym zredukowaniem do tego, co istotne: powtarzalne geometryczne kształty, powtarzalne materiały i gra światła.
Gabriel Loire i szkło
Francuski artysta szklarski Gabriel Loire, który prowadził pracownię w Chartres, zaprojektował i wykonał te witraże w latach 1960 i 1961. Zastosował technikę zwaną dalle de verre: grube taflle kolorowego szkła są tłuczone na kawałki i osadzane w betonie. Kościół opisuje ten efekt jako niebiesko świecący krajobraz tysięcy fragmentów, z niewielkimi skupiskami czerwieni, zieleni i żółci. Witraże są abstrakcyjne i nie przedstawiają żadnych postaci.
Dlaczego szkło jest niebieskie
Loire spędził wiele godzin w katedrze w Chartres, badając, jak jej średniowieczne witraże operują kolorem i światłem — a jej błękit jest słynny. W sztuce średniowiecznej głęboki błękit oznaczał boskość i niebo. Loire opisywał błękit swoich berlińskich witraży jako symbol pokoju, a drobiny innych kolorów jako radość. Kościół odczytuje udział francuskiego projektanta jako znak pokoju i pojednania niemiecko-francuskiego, a sam kolor postrzega również jako niebiański.
Podwójna ściana
Kościół zbudowany jest z dwóch ścian, między którymi znajduje się przejście o szerokości około 2,4 metra. Ściana, którą widzisz z zewnątrz, to nie ta, którą widzisz od wewnątrz. Zewnętrzna ściana ma własne szkło, w większych taflach, i kościół twierdzi, że głęboki błękit, który widać w środku za dnia, pochodzi głównie z tego zewnętrznego szkła. Druga ściana miała służyć przede wszystkim izolacji akustycznej, aby szklany kościół w środku miasta mógł pozostać miejscem ciszy.
Światło po zmroku
Lampy w przejściu między murami prześwitują przez szkło po zmierzchu, dzięki czemu kościół rozświetla się na placu błękitnymi tonami. Pierwszymi światłami były reflektory, a od połowy lat 2010. kościół wykorzystuje wiele małych diod LED, które włączają się o zmierzchu. Kościół twierdzi, że szklana fasada ukazuje pełnię swojej świetlistości tylko nocą i od wewnątrz, dlatego budynek wygląda zupełnie inaczej za dnia i po zmroku.
Krzesła, posadzka i ołtarz
Eiermann zaprojektował wnętrze jako całość. Zamiast ław wybrał pojedyncze krzesła z drewnianymi ramami i czarnymi pasami, a posadzka to mozaika z okrągłych płytek ceramicznych i betonowych. Ołtarz wykonano z drewna i stali, z dwunastoma świecznikami, które przywołują dwanaście plemion Izraela, dwunastu uczniów i dwanaście bram niebieskiego Jeruzalem. Nad nim, na dwóch cienkich stalowych linach, wisi figura zmartwychwstałego Chrystusa autorstwa Karla Hemmetera.
Budynek, który wymaga troski
Po ponad 60 latach kościół remontuje swoje fasady. Stal zbrojeniowa w betonowych plastrach miodu koroduje, a beton się łuszczy. Stalowy drut wewnątrz szklanych tafli również rdzewieje, co napiera na sąsiednie szkło i powoduje pęknięcia. Program prac na fasadach rusza w 2027 roku, a kościół zapewnia, że koncerty i nabożeństwa odbywają się nadal w trakcie robót. Dla zwiedzającego oznacza to w najbliższych latach rusztowania lub osłony na fasadach, podczas gdy wnętrze funkcjonuje jak dotychczas.
Źródła